Kerstavond '70. Met het pleeggezin aan tafel. Pleegmoeder loopt na woordenwisseling met vader kwaad weg. Die volgt kort daarna. Blijven over Marcel en ik. Prettige kerstavond.

Gordijn stuk geknipt. Marcel en ik geven elkaar de schuld. Beiden worden door pleegma naar buiten gegooid. Allebei een andere kant oplopen roept ze nog. Onduidelijk wat hiervan de bedoeling is. Misschien houdt ze van stereofonisch gejammer.

Te laat van school op weg naar huis. Onderweg gras eten. Niet mijn lievelingskostje. Maar misschien ga ik dan dood. Beter dan de konsekwenties van ma. Met de koekepan naar boven worden geslagen doet au. Zonder eten naar bed is ook geen pretje. Maar ik ga niet dood. Ik moet naar bed. Zonder eten. Ach. Eigenlijk toch niet zo'n honger. Portie gras ligt me nog zwaar op de maag.

Winsum. Marcel en ik aan de rand van het water. Marcel valt erin. Straf van oma. Zijn achterwerk moet er aan geloven. De prijs van een bijna-verdrinking. Verdrink en je hebt geen kont meer over.

Marcel heeft een doosje lucifers uit pa's bureaula gepakt. Deze houdt als waarschuwing een brandende lucifer bij Marcel's oor. Ik hoor hem schreeuwen. Marcel steelt geen lucifers meer. Krijg je rokende oren van.

Ik zwem naar het diepe. Mag eigenlijk niet. Maar wat niet mag is spannend. Kijk onder de waterspiegel naar langsbengelende benen. Besef niet dat ik bezig ben te verdrinken. Pleegpaps redt met zijn kleren aan. Is de held van de dag. Mijn kont blijft heel.

Word weer eens in de brandende netels gegooid door vervelende schoolgangers. Marcel neemt het voor me op. En mietert de schoolgangers erachter aan. Hij is mijn held. Superheld is hij als hij de door de netels veroorzaakte kolerejeuk van me overneemt. Brand!

Buurjongen komt eten. Bijzonder omdat we geen vriendjes mee naar huis mogen nemen. Of hij nog een portie zuurkool lust. Hij stemt toe.Uit verlegenheid. Anders is ma misschien beledigd. Vind je soms dat ik niet lekker kook jij snotjoch?! 's Nachts komt de zuurkool er net zo hard weer uit. Blijkt ie geen zuurkool te lusten. De rookworst houdt hij binnen. Goed gekookt mam.

Mogen na schooltijd niet meer naar buiten. Binnen lezen we boekjes van de Kameleon en Old Shatterhand. Buiten spelen de kinderen. Binnen wordt er gebaald.

Marcel moet weg. Naar de Schutsluis in Doorn. Pleegmoeder zegt dat Marcel ziek in zijn hoofd is. Terloops merkt ze op dat ze eigenlijk mijn moeder niet is. Ben verward. Misschien de ooievaar? Een gesuggereerde tante blijkt mij te hebben gebaard. Nu nog de dader vinden die haar aan een dikke buik hielp. Willen alle oompjes zich melden!

Mag Marcel opzoeken. Mis hem vreselijk. Thuis mag ik het niet over Marcel hebben. Bederft de eetlust.

Pleegmoeder blijkt ook ziek in haar hoofd te zijn.Ze gaat naar een psychiatrische inrichting. Vader brengt me naar kindertehuis Maria Christina in Haren. Hij laat nooit meer wat van zich horen. Dag paps.

1974. Mag ook naar de Schutsluis. Kom in een andere groep dan Marcel.

Eerste dag aan tafel. Oudere jongens beginnen te schreeuwen en met borden te gooien. Begin te huilen en wordt getroost door een groepsleidster. Het komt wel weer goed,liegt ze. Welkom in de Schutsluis. En pak een bord.

Ben liever alleen op eigen kamer. Muziek draaien.Tekenen.Op bed liggen. Een familie missen. Geroepen worden. Afwassen.

Ga naar school. Gaat goed. Verkoop Elviskarikaturen in de klas. Heb goede vriend,Jan van 't Loo. Kan ook tekenen. Krijgt niet zoveel voor Elvis als ik. Heb een betere kuif.

Voel me nummer in tehuis. Geen persoonlijke aandacht. Eén van zovelen. Wil weer naar pleeggezin. We willen zoveel.

Marcel zegt dat zijn vakantiegezin mislukt is. Denkt niet dat een gezin hem nog wil hebben. Wenst mij succes. Heeft het voor zichzelf opgegeven. Voel oprecht medelijden met hem. Blijft mijn held. Superheld. Hij heeft jeuk.

Vakantiegezin! Euforie kort. Ben irritant. Gevolg van verblijf in de Schuts. Gedraag je je daar niet dominant dan loopt men over je heen. Dit gedrag kan ik maar moeilijk loslaten.

Ga voor het eerst op visite bij echte moeder. Een dag. Ben hopeloos nerveus. Moeder vraagt of ik hele weekenden wil komen. Ben zo hopeloos nerveus.Doe maar wat zeg ik. Moeder op haar teentjes getrapt. Wil je dan niet vraagt ze beledigd. Ze moest eens weten. Niets liever. Weer een dag minder Schutsluis!

Ben zo blij met weekendjes naar ma dat ik niet eens in de gaten heb dat ze me probeert te ontlopen. De buren gaan weer een weekend naar hun vakantiehuisje. Geschonken door ma's rijke echtgenoot. Of ik weer mee wil. Tuurlijk mam.Alles wat u zegt. Of:hier heb je geld voor de bios. Doei! Bedankt mam. Dag mam.

Kan goed met de buurjongen van ma overweg.We maken interviews met z'n tweeën en nemen dit op cassette op. Er ontstaan verrassende gesprekken op niveau. Wat heeft u hierop te zeggen? BURP! Uw reactie graag? KOTS! Ook heeft hij veel Duitse uniformen uit de Tweede Wereldoorlog. Soldaatje spelen. Niets voor mij. Danke schön. Hou niet zo van geweld. Doet me aan de Schutsluis denken. Het tehuis voor bordengooiers.

Met de buren naar hun vakantiehuisje.Staat op een terp in een weiland. Buurjongen mag in een aftandse VW rijden. En ik dan? Echt,er gebeurt heus niets. Okay Frans,hier is de rem en dit is het gas. Dit ding noemen ze een stuur. Doe je voorzichtig? Tuurlijk. Wat kan er in een weiland gebeuren? Frans in de bocht. Of uit de bocht. Ben zo gefascineerd door mijn vermogen de Kever vooruit te krijgen dat ik alleen maar op het gas druk en vergeet te sturen. En recht op een oude bunker afrij. Remmen en sturen!probeert de buurjongen nog. Wat? Hè? Hoe bedoel u? Ik raak de kluts kwijt. Weet niet wat ik moet.De buurjongen wel. Hij springt uit de nu op redelijk volle snelheid rijdende auto. Denk even hetzelfde te doen. Krijg plotseling een brainwave. De waardevolle ingeving het gas los te laten en het stuur om te draaien. Ik sta stil. Heb ik jullie even beet gehad?roep ik flink. En jullie maar denken dat ik die bunker aan gort zou rijden! Trillend van de zenuwen verlaat ik de auto. Mot naar de plee.

Onderweg van Driebergen naar de Schuts. De groepsleidster wil een auto rechts inhalen. De auto voór haar wil namelijk linksaf. Althans dat geeft hij aan. Nee,hij gaat toch maar liever naar rechts. BENG!#$&%?!! Er bovenop. Alleen blikschade gelukkig. Er ligt een baby in de auto. Lag te slapen en heeft niets gemerkt. Alleen wel even de luier verschonen straks. En die van mij.

Ik word op de Schuts in elkaar geslagen. Ben zo kwaad op God,die ik dit onrecht aanreken,dat ik hem twintig minuten lang hevig vervloek. Tijdens mijn avondgebed,aangeleerd bij de Middels,vraag ik om vergeving. Zand erover.

Vraag aan ma tijdens het afdrogen voorzichtig naar mijn echte vader. Ma vindt dat pijnlijk. Hij is omgekomen tijdens een vliegreis naar Australië,perst ze er met moeite uit. Ander onderwerp. Wil je naar de bios? De buren? Ik vraag maar niet verder.

Mag in de zomervakantie mee naar Ameland. Krijg daar mijn eerste vriendinnetje. Ferdina uit Buitenpost. Durf nog niet te zoenen. Ma kijkt.

Op Ameland wil ma een foto van mij maken. Haar man,die ik oom Dokkie mag noemen, genoemd naar de hond,of andersom,vindt het niet goed. Rolletje is bijna vol. Ik weet het zeker. Hij is naar de hond genoemd.

Ben bang voor oom Dokkie. Negeert me als de pest. Als hij wat zegt is hij overdreven vriendelijk. Maakt me bang.

Jeuk aan m'n klokkenwerk terwijl ik wat zit te bladeren. Laat nou net oom Dokkie langskomen op het moment dat ik zit te krabben met miss Panorama voor mijn neus. Leg dat maar eens uit jij kleine viezerik. Maar ben toch ergens opgelucht.   Op de volgende pagina's een heel artikel over Dries van Agt.          En om op zo'n moment naar je balzak te grijpen valt echt niet uit te leggen.

Ben gek op de hond Dokkie. Tijdens een duinwandeling met ma grijpt Dokkie een konijn. Ma schreeuwt dat ie los moet laten. Spoort mij aan er iets aan te doen. Ik gehoorzaam braaf middels een schop in Dokkie's onderbuik. Heb er direkt gigantische spijt van. Maar ma is tevree. Ik betuig mijn spijt tegenover Dokkie met een hondecracker plus knuffelbeurt.

Op de Schuts houden vervelende jongens een hamster onder de kraan. Ik krijg medelijden en begin te huilen. Tijdens het weekend bij ma cq de buren vertel ik het voorval met de hamster aan de buurvrouw.Die vertellen het weer aan ma. Ma lacht me in mijn gezicht uit. Janken om een hamster. Schaam je diep. Wat moeten de buren er wel niet van denken? Ma heeft gelijk. Ik kan beter janken om haar.

Zomerkamp met de Schuts. 's Nachts maak ik Marcel wakker. Ik zie niks! Ik ben blind! Marcel kalmeert me. Iemand stopte mij op tweejarige leeftijd in een donkere kast. Omdat ik ma riep. Ben sindsdien bang in het donker.

Vertel aan oom Dokkie dat iemand mij vroeger in een donkere kast stopte. Weet hij wie het was? Ja dat was ik, zegt hij zonder een spoor van emotie. Bijna geamuseerd zelfs. Ik schrik me dood. Ik wist het niet. Wordt steeds banger van hem.

Speel toneelstukken op school. Ook playbacken. Bohemian Rhapsody van Queen.A real mother for ya van Johnny Guitar Watson. Stoned als een garnaal van Koot en Bie. Henny Huisman waar was je. Voel me een geboren artiest. Werk mee aan het Schutsluiskrantje. Heb mijn eerste stripboek getekend. Voetbal graag. Marcel organiseert droptochten en wil in het muziekkorps van het Leger Des Heils. Zoek het verband.

Val op meisje uit de klas. Zij niet op mij. Judith. Geadopteerd. Het had zo mooi kunnen zijn.

1978. Marcel zit op de Amerberg in Amersfoort. Ik wil ook weg. Kan. Heb pleeggezin gevonden. Familie Zijlstra uit Middelstum,Gr. Vier kinderen. Oei. Eigenlijk liever een gezin voor mezelf. Zonder kinderen. Zonder concurrentie. Ben het zat als nummer behandeld te worden. Alternatief is nog langer in de Schuts wachten op een gezin. Geen prettig vooruitzicht. Dus maar doen. Op naar Middelstum. We zien wel.

Hachee met uien bij de Zijlstra's. Of het smaakt. Ja hoor, bwaaaah! Voor ik het weet heb ik het bord van mijn buur met verse maaginhoud bedolven. Die op zijn beurt van afschuw bijna het bord van zíjn buurman onderkotst. Chain reaction heet dat. Voor je het weet heb je allen een sausje over je hachee. Rechtstreeks van de leverancier. Mjam.

Blijk een typische tehuisjongen geworden te zijn. Gehard. Meedogenloos. Survival of the fittest. Past niet in een gezin. Voel me achtergesteld op de echte kroost. Het gaat fout. Stichting Jeugd en Gezin kan me komen ophalen. Ze willen me niet meer. Zet me maar bij het vuilnis.

1979. Korte tijd in een opvanggezin in Delfzijl. Maatschappelijk werkster komt langs. Wat we nou hebben voor je jong! Een heel gezellig boerengezin uit Wildervank,Gr. Familie Meyer. Ze hebben wel twintig pleegkinderen op hun boerderij,is dat niet gezellig? Heb weinig keus. Tijd dringt in het opvanggezin. 't Is hoog tiet veur boernyoghurt.

Erger kan ik het me niet voorstellen. Verplicht TV kijken. Verboden af te zonderen. Is ongezellig. Niet lezen in bed,op straffe van een pak slaag met een riem(!) Geen eten bij te laat komen van school. Groningse traditie?! Zoon Meyer noemt me aan tafel Witte Reus. De hele tafel lacht. Pa en ma Meyer incluis. Witte Reus voelt zich ongelukkig.

Heb in dit gezin geleerd me onderdanig te gedragen. Werd daarvoor aangemoedigd door de ondergane behandeling. Op school blijft het goed gaan. Bij Meyer blijft het slecht gaan. Evenwicht moet er zijn.

Lees met het lampje onder de lakens. Boer Meyer komt binnen. Kiekeboe! Gesnapt! Begint met zijn riem te slaan. Ik zal je leern miejong! Volgende dag. Zogenaamd op weg naar school in Veendam. Ik besluit naar Groningen te fietsen. Weg uit Wildervank. Weg van Meyer. Op naar ma.

Ma laat me niet binnen. Ze is thuis en ze weet dat ik het ben. Het vriest. Ik krijg het koud. Misschien schaamt ze zich tegenover de buurt. Wat wil je ook. Die jongen loopt ook zo te schreeuwen. Ma,ma,ik ben het! Het is uw zoon Frans! Weet u nog? Alstublieft doe open! Het helpt niet. Ma doet niet open. Vat ze misschien kou. Ik slaap in een treinstel op het station. De volgende nacht slaap ik in een schuur. Heb gelukkig een deken van een waslijn kunnen trekken. Laat ma maar klotsen in haar waterbed.

SJG zegt dat het aan mij ligt. Ben niet te handhaven. Familie Meyer is een aardige familie. Ze zijn er zelf een paar keer langs geweest. Het ligt aan mij. Ik ben een hopeloos geval. Alleen een verleden. Geen toekomst. Rijp voor het vreemdelingenlegioen. Ik kom in de Aaborg. Komt op hetzelfde neer.

Het nummertjesgevoel komt weer tevoorschijn. Eén van zovelen. Probeer me eraan te onttrekken door een goed persoonlijk contact met de groepsleiders op te bouwen. Het lukt. Krijg nou wat. Voel me bijna een individu.

Clemens houdt net als mij van drummen. Vaak geven we gezamenlijk een drumpartij ten beste. Een andere groepsleider,Jan Mulder,speelt gitaar. Daan piano.Zit in de jazz. Kan hij ook niks aan doen. De Aaborgband staat op. Gaaf! Ik doe de drumsolo,Clemens.

Op school een Hindoestaanse vriendin,Shirley. Nu haar vader weg is is haar broer de baas in huis. Ik mag van hem niet bij haar binnenkomen. Letterlijk en figuurlijk. Ben geen Hindoestaan. Dus besta ik niet. Wil Shirley zien. Niet via de voordeur? Dan maar via het balkon. Spannend.Samen met Shirley op haar kamer met de deur op slot. Klop klop! Moeder voor de deur. Ze wil zich wassen. De enige werkende wastafel blijkt bij Shirley in de kamer. Ik duik in een ondiepe kast,wat gepaard gaat met de nodige herrie. Je moet wel stokdoof zijn om dat niet op te merken. Ma is stokdoof. In elkaar gedoken wacht ik af. Shirley laat haar moeder binnen. Ma heeft niets in de gaten. Een minnaar in de kast. Voor gebruik wel even uit elkaar vouwen. Ik kijk om me heen om me ervan te vergewissen dat er geen voorwerpen in de kast liggen die onderdeel zouden kunnen vormen van ma's wasritueel, zoals handdoeken of schuursponsjes want dan heb ik een probleem. Zeg ik wel dat ik hier al jaren sta en er plots een flat om me heen werd gebouwd. Gelukkig,ma is weg. Ik ook. Het wordt me toch te link.

Het contact met Shirley wordt noodgedwongen oppervlakkig. Ze mag niet mee naar de Aaborg en ik niet naar haar huis. Neutraal gebied in de vorm van een galerijtrap van een bejaardentehuis levert weinig mogelijkheden tot intimiteit.De relatie bloedt dood. Ik maak het uit. Ook al omdat Shirley stinkend jaloers is. Ik hoef maar naar een ander meisje te lonken. Ze huilt. Ze houdt nog zoveel van me. Geef haar eens ongelijk. Een paar dagen later krijg ik spijt. Mis het contact. Schrijf een brief voor Shirley. Of ze het weer aan wil maken. Ben er weer klaar voor. U mag weer. Gooi de brief op haar balkon. De volgende dag ligt hij versnipperd op de grond. Misschien heeft haar moeder de brief gelezen,maak ik mezelf wijs.

Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer. Zit op de reling van de derde verdieping van het Neutrale Gebied. Aan de overkant kijkt een oma uit het raam. Zie af van mijn dodensprong. Zwaai naar oma.

Op de Aaborg hou ik het niet uit. Sfeer is niet te harden. Word door iedereen genegeerd. Omdat ik het zo goed met de leiding kan vinden. Ben dus een verrader. Goed contact met Robert. Maar hij gaat weg uit de Aaborg. Ik besluit hetzelfde te doen.

Kom in een opvanghuis,ook in Groningen. Koop een gras-en valkparkiet. Ben meteen verkocht. Voor ik het weet heb ik er een dozijn rondvliegen in mijn selfmade voliere. En sex dat ze hebben! Binnen no-time zijn alle vrouwtjes zwanger. Tja. Een ei hoort erbij.

Enkele groepsleiders hebben voor mij een huis gekraakt! Stond al tijden leeg. Woon voor het eerst zelfstandig. Helemaal op mezelf aangewezen. Prettige bijkomstigheid dat ik geen huur betaal. Ook fijn dat de knokploeg nog uitgevonden moet worden. Ik begin te leven.

Ben genoemd naar de man met wie mijn moeder destijds getrouwd was. Wil eigenlijk wel mijn echte naam weten. Heb echter nauwelijks contact met ma. Probeer het te wagen.

Zit spaghetti te eten bij ma and family. Ma is zo druk dat ik geen kans zie het onderwerp Sex Buiten Het Huwelijk aan te snijden. Ma vraagt of ik wat spaghetti mee wil nemen,anders moet ze het weggooien. Met een zakje Spaghetti Bolognese loop ik naar huis.

Krijg van SJG-er Dick te horen dat Marcel ergens in Amersfoort vertoeft. Besluit de gok te wagen en vertrek naar Amersfoort. Opvanggezin E. Vandaar uit contact opbouwen met Marcel is de opzet. Missie faalt. Gedraag me als enfant terrible bij de Eetjes. Heb geroken aan zelfstandigheid en voel me niet meer lekker in een gezin. Ik moet weg. Terug naar Groningen. Terug naar af.

Via Opvanggezin Honderdzoveel weer een tehuis in Groningen. Leuke groepsleider,Koop H. Speelt gitaar bij Bonnie and the Boersma's en White Honey met Hanneke Kappen. We gaan regelmatig jammen in een met eierdozen geïsoleerde farm. De Boerderijfunk is geboren.

Attie is groepsleidster. Praten uren met elkaar. Zij vindt mij leuk en ik haar. Ingrediënten voor iets passioneels. Mag zelfs met haar mee naar huis. We zoenen hartstochtelijk. Heb het gevoel dat ze verder met me wil. Durf niet zo goed. Though I'm very excited. We laten het erbij. Attie maakt dan maar een gedicht over mijn ogen. Ik maak van hetzelfde laken een pak. Maar het lijkt meer op een goedkoop versje voor Sinterklaas. En die komt nog lang niet.

Contact met familie Middel,zelf gezocht. Pleegma is net terug uit de inrichting. Ze schrikken van mijn lengte. Was vroeger zo'n leuk klein ding. Nou zo'n eng groot geval. Vraag om bij hun te komen wonen. Ma Middel is enthousiast. Haar verloren zoon! Pa stond erbij en keek ernaar.

Verhuizing met parkiet en al naar Middel in Leek. Veel foto's en dia's bekijken van vroeger. Frans en Marcel op de slee naar benee. Rook inmiddels. Is niet goed. Niet in huis. Langzamerhand beseffen we allen dat naast de sigaretten ook ík niet meer in het gezin pas.

Confronteer ma Middel met belastende gegevens uit het SJG-dossier. Er staat dat we mishandeld zouden zijn. Dat Marcel en ik weg uit het gezin moesten omdat de huisarts van Middel hun niet in staat achtte kinderen op te voeden. Ma is razend. Denkt dat ik SJG geloof boven haar woord dat het niet zo is gegaan. Situatie wordt onhoudbaar. Ik word op straat gezet. Kan gelukkig bij de overburen,familie Oortwein terecht. Met parkieten en al. Pa vernietigt inmiddels alles wat aan mij herinnert. Foto's,dia's,schoolboekjes, alles hadden ze bewaard. En nu staat alles bij het vuilnis. Alsof ik nooit bestaan heb. Ik deel die wens. Voel me beroerd.

Familie Middel blijkt zeer contactarm. Niemand komt er over de vloer. Familie Oortwein neemt het voor me op. Vinden dat de Middels te hoge verwachtingen van me hadden. Denken nog steeds dat ik de kleine opdonder van weleer ben. Ik moest het gebrek aan sociaal contact compenseren door ma overvloedige aandacht te geven. Dat was waarschijnlijk de voorwaarde voor mijn terugkeer in het gezin. Dit kan ik niet schenken. Ik heb zelf aandacht nodig.

Fam. Oortwein ontpopt zich als een buitengewoon behulpzame christelijke familie. Besef dat veel contacten tot nu toe strandden. Wens niet graag deze lieve mensen in dat rijtje te zetten. Ik zoek dus voordat de onvermijdelijk lijkende irritaties zich voor kunnen doen elders naar onderdak. En vind het. Koop,de gitarist is het slachtoffer.

Koop is geweldig. Daar ligt het niet aan. Maar door mijn verblijf is er nauwelijks ruimte voor privacy voor hem en zijn vrouw Truus. Met haar komt het tot een conflict. Koop kiest vanzelfsprekend voor zijn eega. Ik moet eruit. Vanzelfsprekend.

1983. Zwolle. Opvanghuis. We maken met de groep een speelfilm. Een friller. Ik heb het kortste stokje dus ik ben de bad boy.

De bad boy had geloof ik zijn vrouw vermoord door haar van de trap af te mieteren. Had ze m'n sloffen en krantje maar klaar moeten leggen. Vervolgens moest filmheld Slimme Henkie de zaak maar oplossen. Er waren niet veel aanwijzingen; een lijk onder aan de trap (blijf nou even stil liggen trut!), een niet al te verdrietige echtgenoot met minnares en een levensverzekering afgesloten op het slachtoffer, ten gunste van manlief. De ingredienten van een gemiddelde Derrick. Tijdens een ondervraging wordt het mij te heet onder de voeten.

'Geef het maar toe, je hebt haar vermoord!' 'Maar Slimme Henkie toch, hoe kun je dat nou denken? Ik haar van hield! En... CUT!       ACTION!                             '...dat nou denken? Ik hield van haar! En deze vrouw ken ik niet, met sex heb ik geen haar bedreven!' CUT!

O wat was ik goed in het spelen van iemand die zijn tekst kwijt was. Het enige wat mij nog restte was vluchten. De bedoeling was duidelijk. Open de buitendeur en vlucht naar de overkant van het plein, alwaar zich een in theorie te nemen hindernis bevindt in de vorm van een hek. Maar zover kom ik niet. Het schot in mijn rug zal mij ter aarde doen storten. Okee eerst de buitendeur open. Iets te hard. Glasgerinkel. Je moet iets over hebben voor een goede film hoor. Ik begin te rennen. Bij het hek aangekomen wacht ik op het genadeschot in mijn rug. Maar ik hoor niets. Een Blokker-pistool maakt wat minder herrie dan een Magnum besef ik en op de gok plof ik maar op de grond. Vanwege mijn acteertalenten ben ik op slag dood.

Laat deel twee dan maar zitten jongens.

Hou het niet uit in een groep. Moet hier weg. Stap op de trein naar Groningen.Naar Attie. Maar Attie heeft inmiddels een vriend. Die vindt het niet leuk. Ziet mij als een bedreiging. Maar ik kan helemaal geen gedichten schrijven.Dus dat wordt toch niks met Attie. Moeder dan. Als ik er binnen tien minuten ben,anders doet ze niet open. En mag ik weer in een schuur slapen. Hooguit eén nachtje snauwt ze door de telefoon. Ik zet het op een lopen. En ben nét te laat. Maar ma strijkt over haar hart. Het scheelt maar een paar minuten. Wel gelijk naar je nest. Ma heeft het druk. Welterusten mam.

Weertsingel in Utrecht. Ik hield het in het noorden niet meer uit en vice versa. Eindelijk een planning voor De Toekomst. Ik ga op kamertraining.

Kamertraining in Zeist. Leer zelfstandig te wonen en met geld om te gaan. Altijd al een probleem geweest. Ik zit op de Mavo voor Grote Mensen. Gaat zeer goed. Toch stop ik ermee. Concentratieproblemen. Word door een huisgenoot met een mes belaagd. Had zijn muziek te hard staan.Ik zei er wat van. Beter niet kunnen doen. Levert me een steek in de handpalm op. Jongen wordt op straat gezet. Mooi gat in mijn hand. Tocht alleen een beetje.

Een vriendinnetje. Zus van iemand uit het kamertrainingscentrum. Niets gemeen. We tellen af. Drie weken. Geen kans op overleving.

1984. Huur een kamer met kost bij familie van V.,Zeist. Gezin met kind. Man werkeloos. Geen sociaal gevoel. Huur steeds hoger. Kost vervalt. Kan de huur niet meer ophoesten en mag vertrekken. Als ik later mijn spullen wil halen bedreigt de vrouw des huizes mij met een mes. Mijn spullen zet ze wel op straat. En nu moven anders...?! Ik kies eieren voor mijn geld. Heb geen zin om weer geprikt te worden. Krijg je zulke lelijke gaten van. Ik uit mijn agressie uitsluitend verbaal en wens dat zo te houden.

Een aardige zwager van van V. is bereid mij op te vangen. Ook hier loopt het uit de klauwen. Wat is er met me aan de hand? Misschien de irritaties na een wat lang en intensief verblijf. Zoek bij mezelf maar kan het niet echt vinden. Maar dat er wat aan me mankeert is wel duidelijk. Dat zoeken is onder anderen belangrijk ter voorkoming van huisuitzettingen. Ook de zwager ziet,als een onverbroken traditie deze maatregel als probleemoplossend. Ik niet zo.

De Rotonde in Amersfoort. Een jongen zondert zich af in zijn kamer. Niemand die erop let. Ik ook niet. Heb ook mijn momenten van afzondering. Deze jongen komt zelfs nauwelijks meer eten. Een week later is hij dood. Zichzelf opgehangen aan een brug. Het lijkt me niet veel te doen. Of probeer ik mezelf flink te houden?

1985. Samen met Paul op kamers in Culemborg. Beiden een kamer boven het café. Irritaties. Paul gaat weg. Ik blijf. Kan hooguit mezelf nog irriteren.

's Nachts door de herrie van het café niet kunnen slapen. Molukkers hebben de tent overgenomen. Iedere nacht tot half drie Massada.

0.50 uur. Ga wandelen door het centrum. Haal de woede uit mijn lijf.

Politieauto rijdt langzaam achter me. Ik loop rustig verder. Plots staan ze voor me. Freez! Handen op het dak van de auto en benen spreiden! Regelrecht gejat van Starsky en Hutch. Niets gedaan. Niets bij me. Toch twee uur op het bureau. Kijken of ik een strafblad heb. Helaas voor de heren. Ach,donker type. Was dus wat van plan.

Herrie in het café maakt me gek. Ken inmiddels het hele repertoire van zowel Massada als Sandra en Andres uit mijn hoofd. Besluit toch maar niet meer buiten te lopen 's nachts. Ik mocht eens wat van plan zijn.

Valkparkiet kan zijn windei niet kwijt. Behandeling kost een tientje. Heb nog maar een tientje voor de hele week. Droog brood dus dezer dagen. Of een boterham met windei.

Elke morgen joggen naar het park. Veel karnemelk. Gezond eten. Veel roken. Ter compensatie.

Kamer in Zeist. Parkieten oké zegt de huurbaas. Huurders klagen over herrie van parkieten. Parkieten niet oké zegt de huurbaas. Parkieten weg of ik weg. Allebei dan maar.

Kan mijn vogels even kwijt in het Tuincentrum. Sta zelf even op straat. Kan bij het Leger des Heils slapen. Even.

Vind een kamer op de Rozenstraat. Piepklein. Kan mijn kont niet keren. Wil iets nuttigs doen. Bel het Leger des Heils en vraag of ze iemand nodig hebben. Ik word collectant. Kankerbestrijding. Bel overal aan. Sommigen vertrouwen het niet. Heb zwart haar. Werkt tegen me. Lijk ook niet op een Heilsoldaat. Die hebben grijze slapen, een bril en een trompet. Na de collecte een kop soep voor de moeite. De majoor vraagt of ik diensten bij wil wonen. Ik zeg ja maar bedoel nee. Voel me niet lekker in groepen. Hou me voor nieuwe collectes aanbevolen. Voor mensen die in nood verkeren. Het Frans H. Fonds of zo.

SJG laat mijn nog bij hun geparkeerde zakken met spullen door Van Gend en Loos ophalen. Deze bezorgt het netjes op mijn nieuwe adres op de Bilderdijklaan in Zeist. Eén probleem. Ik ben niet thuis. Nog een keer. Weer niet thuis. Derde keer wel. Maar wel kosten van de vorige twee keer betalen! Zoveel geld heb ik niet bij me. Hij neemt de spullen weer mee. Ik leg uit dat er waardevolle spullen zoals spaarzame babyfoto's bij zitten. Dat ik zeker de volgende keer zal betalen. Niets mee te maken. Derde keer niet betaald. Lading vernietigd. Weg foto's. Jaag maar door de versnipperbak.

Drum in een bandje,Banzaii. Vrij vertaald:Aanvalluh. Moet er wel helemaal voor naar De Meern fietsen. Hebben regelmatig optredens. Volle zalen. Tot we beginnen te spelen. Dan druipen ze af. De lafaards. Heb genoeg van Banzaii. Ik fiets me krom.

Lees in de krant:Banzaii zoekt zijn drummer. Dat ben ik zei de gek. Het is schijnbaar dun gezaaid met slagwerkers. Ach. Laat ik mijn stokjes maar weer oprapen. Waarom ook niet. Fietsen is gezond.

De gitarist van Banzaii kon zijn gitaar ruilen voor een motor. Banzaii bestaat niet meer. We probeerden het nog wel maar het was niet te doen. Klereherrie zo'n motor weet je. Nee dan was die gitaar toch beter.

Leer Abdul kennen. Sympathieke Somaliër. Heeft een kamer in hetzelfde huis. Evenals Dirk K. Die werkte in een snackbar en werd gedumpt. Zijn kroketten smaakten niet. Deed zelfmoordpoging. Niet vanwege de kroketten. Is nu weer de oude. Wordt mijn beste vriend. Op de voet gevolgd door Abdul.

Dirk maakt net als mij een klerezooi van zijn kamer. We kunnen elkaar zonder verontschuldigingen tussen het grof vuil opzoeken.

Het voordeel van slordig zijn is dat je voortdurend verrassende ontdekkingen doet. Het kan me echt niet bommen dat er af en toe een slijmerig groen object uit mijn reukorgaan door Dirks kamer vliegt en in een hoek belandt zolang hij de bellen die uit zijn neus hangen onder mijn salontafel smeert.

Tegenwoordig leg ik ze netjes in de groene bak hoor.

Dirk werkt de longen uit zijn lijf in een slagerij. Werk zelf bij de Melkunie in Woudenberg. Iedere ochtend dertig kilometer op de fiets. Zo is Joop Zoetemelk ook begonnen.

Steeds vaker benauwd. Na onderzoek hoge bloeddruk en aanleg voor allergisch astma geconstateerd. Krijg medicijnen. Slikken en inhaleren. Niet tegelijk.

Ai!#$&§! Parkiet weggevlogen. Raam stond open. Vraag het meisje beneden of ze hem heeft zien vliegen. Helaas. Parkiet afgeschreven. Had er wel een persoonlijke band mee. Het meisje heet Joke en ze heeft een sigaretje voor me om van de schrik te bekomen. Joke is knap en aardig. Ik begin vlinders te krijgen. Als díe maar niet wegvliegen.

Wil stoppen met mijn vogels. Buren klagen over de herrie. Het gaat me aan mijn hart. Verzorg ze als vorsten. Spoel de doden niet door. Begraaf ze ceremonieel in de tuin. De doden dan. Wil ze een goed tehuis geven. Hoef er niks voor te hebben. Weet iemand met een mooie buitenvoliere. Die wil ze eerst niet hebben. Ik vertel hem dat het zulke lieve schepseltjes zijn. En dat mijn buren dat ook vinden. Hij hapt. Hij krijgt mijn fauna. Plus de herrie. Het doet pijn.

Mijn angst voor een afknapper weerhoudt mij ervan meer te doen dan de eerste weken quasi-nonchalant langs Joke's raam te lopen en een bewonderende glimlach tevoorschijn te toveren. Joke lacht terug. Ik ben smoor.

Bijna geen lucht van het lachen. Flying High op TV. Deel twee is een stuk minder. Ik lach wel. Maar dat is het nasmeulen van deel eén.

Kom Joke tegen in de stad. Of ik een kop koffie kom halen vanavond. Mijn hart bonkt in mijn keel. Zou het gevoel wederzijds zijn? Wachten tot vanavond. Op een kop koffie. En wat erna komt.

Leuk gesprek met Joke. Ze heeft een lief wipneusje. Broer Richard komt langs. Of ze hem wat geld kan lenen. Geen probleem voor Joke. Ben getroffen door haar begrip en medegevoel. Vraag haar mee naar de film. Zien we niks van want we zoenen. Ik ben verkocht. I feel love.

Werk op het Kringloopcentrum als vrijwilliger. Samen met Bart op de auto. Aardige vent maar een beetje weird. Ook met Anneke een goed contact. Joke komt onverwachts langs. Blijft hangen voor de koffie. Vindt dat ik leuk werk doe. Krijgt er voor dat compliment een koekje bij.

Joke's vader is jarig. Of ik meekom. Aarzelend aanvaard ik. Hartelijke begroetingen over en weer. En dan het staren. Blikken op me gericht van mensen die niets zeggen alleen maar staren. Ik krijg het benauwd. Ik moet gaan. Het was gezellig. Goedenavond. Voel me lullig tegenover Joke. Het geeft niets zegt ze. Je bent die je bent. En ze houdt nog steeds van me. Wat een fantastische meid. En wat een lullige avond.

Samen naar Zandvoort. Heb alleen weinig geld. Geeft niets zegt Joke. Tijd voor lol heb je altijd! Lange strandwandeling gemaakt. Om de vijf minuten een koffiehuis binnengelopen vanwege de regen. Daarna ergens eten. Voel me schuldig dat ik op Joke's zak teer. Joke wordt er niet warm of koud van. Ze heeft schadevergoeding gekregen voor een mislukte operatie aan haar knie. En dat moet op vindt ze. Trouwens volgende keer betaal jij toch! Had ik maar niks moeten zeggen.

Joke vraagt of ik meega naar een verjaardag. Zie de starende blikken al voor me. Maar wil haar niet teleurstellen. Ga dus mee,gesterkt door de inhoud van een fles wijn. Krijg zeer moeizaam alcohol naar binnen maar als ik er wat losser van word moet ik maar even doorbijten. Het werkt. Hi guys alles kits? Alles kots. Maar ik ben de gangmaker van de avond.

Joke werkt bij Samsam,een kindercreche. Ik haal haar soms op en ga dan voor haar stofzuigen en koken. Ze waardeert het gebaar. En als iemand dat zegt dan weet je dat het eten tegenvalt. Maar leuk geprobeerd.

Hoor van Randstad dat ik bij een rubberfabriek in ploegendienst kan werken. De ene week 's nachts,de andere week overdag. Na de eerste nacht een briefje op mijn bed. Joke vindt het moeilijk een relatie op te bouwen als ik overdag slaap. Ik niet zolang ze me maar niet wakker maakt. Ze mist me nu al. Of ik voor onze relatie de baan op wil zeggen en een baan voor overdag wil zoeken. Ik loop naar haar kamer en vertel haar dat ze het mooiste is dat me ooit is overkomen. En dat ik stop met mijn baan. We omhelzen elkaar. En vallen naast elkaar op bed in slaap. Rubberen Robbie is moe.

Joke heeft vóór ik op het toneel kwam met zuslief Loes een vakantie gepland naar Joegoslavië. Joke rookt af en toe. Maar wil het haar moeder niet laten weten. Tot ik mijn mond bijna voorbij praat. Joke,vergeet niet je sigare...oeps. Sorry. Foutje. Vergeet niet je sigarettenaansteker om een kaarsje te branden voor mij in Joegoslavië. Dat klinkt beter.

Ze is amper vertrokken of ik mis haar al. Onder mijn kussen ligt een briefje. Schat,mocht je me missen,weet dan dat ik van je hou. Info die ik goed kan gebruiken. Ik moet nog drie weken wachten.

Die drie weken lijken wel drie jaren. Krijg een kaartje uit Joego. Vergeet mij niet,je oink oink staat erop.

Eindelijk. Oink oink is terug. Begon al krankzinnig te worden. Mijn leven kan weer beginnen. Heb een tweepersoonsbed gekocht zodat we bij elkaar kunnen slapen. Kraakt alleen een beetje. Boink boink.

Er sluipt wat irritatie in de relatie. Gelukkig herkennen we het op tijd en besluiten een weekje zonder elkaar te zijn. Het werkt. We houden het niet eens een week vol.

In bed begint Joke bij het horen van een plaat van Level 42 over haar ex. Die plaat draaiden ze toen ze elkaar ontmoetten. Getver. Geïrriteerd vraag ik of ze soms nog van hem houdt. Ze begint zacht te huilen. Ze voelt zich gekwetst dat ik aan haar liefde voor mij twijfel. Ik troost haar en zeg haar dat ik haar niet wilde kwetsen. Ik zet wel de radio af.

Joke en ik naar Slagharen. Een wiebelende boot. Leuk. Ze hadden me alleen wel even mogen vertellen dat hij wiebelt tot hij ondersteboven staat. Mijn zonnebril vliegt uit mijn overhemdzak naar beneden. Morsdood. Joke wint ergens een hoed en zet hem ook niet meer af. Op mijn verzoek want het staat haar geweldig. We liggen in een deuk in de trein. Joke is een giechelkont. Ik voel me gelukkig. Ook zonder bril.

We liggen op de bank te dollen. Plots kijkt Joke onder het bed. Ze zag iets bewegen. Ik schrik me wezenloos. Herinner me Poltergeist. Blijkt er een muis te zitten. Ik blijf als versteend liggen. Pak jij hem pak ik hem. Heldhaftig toon ik initiatief en probeer het monster te verjagen. Het kreng verdwijnt onder de deur door naar de gang. We dollen verder. Eerst een schone onderbroek aan.

Joke laat mij brieven lezen van een ex. Het druipt van de liefde die hij voelde voor haar. Ik word jaloers. Wil Joke ook jaloers maken. Ik schrijf een brief aan mezelf. Zogenaamd van een ex die het weer aan wil maken. En leg het open en bloot op tafel. Het druipt van de liefde die ze voelt voor mij. Joke leest het en vraagt een verklaring. Ik zeg haar dat ik niet van plan ben op de brief te reageren omdat ik het met haar naar de zin heb. De ex kan de pot op. Of een druiper krijgen.

Joke praat geëmotioneerd over haar correspondentievriendin. Ze hebben ruzie en schrijven elkaar al lang niet meer. Ze trekt zich dit vreselijk aan. Ik vraag waarom ze geen verzoeningsbrief schrijft. Heeft ze gedaan zegt ze. Kreeg geen reactie. Dat is dan haar probleem vind ik. Jij hebt gedaan wat je kon.

We hebben een gesprek over het geloof. Dat houdt me vaak bezig en ook Joke vindt het zeer interessant. Discussie. Ik meen dat er een God moet zijn. Zelfs een tafel en een stoel hebben een maker. Iets ingewikkelds als het leven dan niet? Punt voor de vergadering. Als we van de apen afstammen is het onbegrijpelijk dat de chimpansee,één van onze zogenaamde voorouders,nog vrolijk rondhuppelt terwijl zijn nakomeling,de 'missing link' nooit is gevonden,redeneer ik. Die staat echter wel dichter tot ons. Dus zouden er eigenlijk ontbrekende schakels rond moeten huppelen en zou de chimpansee moeilijk te vinden moeten zijn. Hij was toch intelligenter,beter aangepast, met dus meer overlevingskansen dan zijn voorvader? Aangezien hij niet aangetroffen wordt kun je met wetenschappelijke ondergrond aannemen dat hij nooit bestaan heeft,verklap ik. Dus zijn wij zonder schakels,plotsklaps en compleet ontstaan,niet evolutionair. Het is lastig kloppen voor een half ontwikkeld hart. Een compleet hart is echter te gecompliceerd om 'toevallig' te zijn ontstaan,besluit ik. Ken een aardige anekdote hierover.

Newton heeft een klein namaakuniversum in zijn kantoor. Hij zit te werken terwijl er een collega binnenwandelt. Een fel evolutionist. De Here vergeve hem. Hij kijkt naar het mini-ruimtestelsel en vraagt wie dat gemaakt heeft. Niemand,zegt Newton. Niemand?Maak dat de kat wijs! Beweert de collega. Al die bolletjes die in een constante snelheid om elkaar draaien,dat móet een maker hebben. Newton kijkt op en zegt:Jij gelooft dat zoiets nietigs gecreëerd moet zijn. En datzelfde heelal,miljoenen malen groter,spontaan moet zijn ontstaan,zonder een Maker? Ga toch vissen! Of: Ga toch voorvaderen!

Evolutionisten zijn mensen die niet wíllen geloven. Omdat er een prijskaartje aan hangt. Hun ongeloof geeft ze een vrijbrief voor immoreel gedrag. Alleen een ware evolutionist kan van de aap afstammen. Hij heeft nochtans het brein van een aap. Joke vindt het boeiend. Ik ook. Ben gek op filosoferen.

Bel ma om te vragen of Joke en ik in de zomer in hun vakantievilla op Ameland mogen verblijven. Nee. Ma verhuurt niet. Ook niet aan zoonlief. Ik voel me gefrustreerd. Joke troost me. Ma kan de boom in.

Joke zegt dat haar neef morgen langs komt. Op de motor. Hij woont in Rotterdam en wil Joke uitnodigen op zijn verjaardag. Dan haalt hij haar op de motor op. Ze wil wel. Ze heeft alleen nog nooit op een motor gezeten. Morgen gaan ze een proefritje maken. Als hij maar niet te hard gaat rijden om indruk te maken zeg ik. Je moet nog langer mee.

7-8-'87. Ik wacht. Op Joke. Ze komt niet. Ze zou na haar proefrit langskomen. Ik loop naar haar kamer en zie haar neef met een agent. Een ongeluk. Met Joke. Ik geloof mijn oren niet. Ernstig? Toch geen levensgevaar? Fifty fifty zegt de agent.

Ze ligt in het AZU. Ik ren met haar neef naar de bushalte. Duurt te lang. We bellen een taxi. Duurt ook eeuwen. Eindelijk. Naar het AZU.

De neef begint over de taxiprijs. Of ik hem later wel de helft terug wil betalen. Ik hoor het amper. Ik zit in een roes. Ik wil Joke zien.

De neef had een vriend meegenomen naar Joke. Deze vriend reed met haar op de motor over de Utrechtseweg. Ze knalden tegen een voor het stoplicht stilstaande auto. Joke had de te grote helm van haar neef op haar hoofd. Bij de botsing vloog die eraf.

Het AZU. Joke's ouders met wat familie zijn al aanwezig. Het ziet er slecht uit. Joke heeft al licht stijve pupillen zegt de dokter. Dan begint hij over een donorcodicil die Joke bij zich droeg. Ik snap er niks van. De roes duurt voort.

Daar ligt Joke. Bloedend uit haar neus,oren en mond. Haar ogen open. Klinisch dood. Ik herken haar niet. Dit is Joke niet. Dit is niet mijn levendige vrolijke oink oink. De dominee sluit haar ogen en maakt een kruisteken. We nemen afscheid. Ik kus Joke op de wang. Ze voelt koud aan. Ik fluister tegen haar. Dat ik van haar hou. Dat ze me niet in de steek mag laten. Ik realiseer het me langzaam. Joke gaat dood. Ik sluit me op in het toilet en begin te janken.

Onderweg naar huis voel ik innerlijke vrede. Vrede omdat ik Joke zal volgen. Ik maak een eind aan mijn leven. Dit verlies kan ik niet dragen. Het is teveel.

Wil eerst alles weten over het ongeluk. Fiets naar Bilthoven. Onderweg bessen plukkend en etend. In de hoop dat ik de letale te pakken heb. Ik kom heelhuids aan op het politiebureau van Bilthoven. Het ongeluk vond weliswaar plaats in De Bilt,maar de motorrijder was een militair. Is een militair. Hij komt eraf met lichte schaafwonden. Ik moet bij de marechaussee zijn. Die kunnen me nog niet helpen, het onderzoek moet nog beginnen. Tegen de militair voel ik vreemd genoeg geen wrok. Hij had zelf ook kunnen verongelukken. Bij de begrafenis is hij afwezig. Ik word die dag 23.

De kamer wordt door haar familie en mij leeg gehaald. Eet alle pillen die ik kan vinden. Niet om aandacht te trekken. Niet om meelij op te wekken. Om dood te gaan. Bij Joke zijn. Er gebeurt niets. Misschien de pil geslikt.

Bart van R. is een maatschappelijk werker en mijn beste vriend. Hij kent Joke. Is een keer langs geweest en vond haar een intelligent meisje. Als we in het bos wandelen leg ik hem uit dat ik niet meer wil. Niet meer kán. Bart heeft begrip. Terwijl ik tegen hem praat pluk ik paddestoelen. Bart zegt niets. Denkt wellicht dat er paddestoelsoep op het menu staat vanavond. Bijna goed.

Thuisgekomen en als Bart weg is snij ik ze in stukjes en werk ze met water naar binnen. 's Nachts krijg ik het benauwd. Bel Bart om me te komen halen. Bij Bart thuis krijg ik hevige buikkrampen. Bart brengt me naar het AZU waar mijn maag wordt leeg gepompt. Aan het infuus. Maar ik voel me weer goed. Wil naar huis. Psychiater erbij. Het zal niet meer voorkomen doc. Ik pas vanaf nu goed op mezelf. Dat beloof ik u.

Ik vier mijn thuiskomst met een fles bleekwater en een zakje landbouwgif. Naar het ziekenhuis. Maag leeg pompen. Slokdarmonderzoek onder narcose. Narcose uitgewerkt. Hallo. Hallo! Narcose uitgewerkt! Wat zuurstof graag als het de heren blieft! Bij bewustzijn en niet kunnen praten. Dat heb ik verder alleen in grote gezelschappen. Maar dan kan ik altijd nog mijn spieren gebruiken om weg te hollen. Hier niet. Kan niets bewegen. Zelfs niet mijn ademhalingsspieren. Oftewel ik lig hier rustig te stikken. En de heren dokters staan rustig over hun aanstaande vakantie te filosoferen. Hallo ben ik in beeld? Eindelijk. De heren hebben tijd. Lucht! Toch vreemd. Ik wil dood. Waarom dan toch om zuurstof smeken? Ik weet het. Ik wil een pijnloze dood. Zonder symptomen. Zonder besef.

Haal een donorcodicil. Had Joke ook. Haar alvleesklier is met een helikopter naar België gevlogen. Blijft er iets van je leven voor iemand die het nodig heeft. Misschien heb ik ook iets bruikbaars. Heeft mijn leven toch nog zin gehad. Wie wil er een gekeurde slokdarm?!

Ga regelmatig naar Joke's graf. Minder pijnlijk dan alle plekken waar we samen geweest zijn. Waar de herinneringen hangen. Vertel dat ik van haar hou. En straks bij haar zal zijn.

Bart van de Kringloop breekt het spanningsveld. Hij komt met een voorstel. Of ik meewil naar Spanje waar zijn moeder woont. Hij staat erop. Voor de ontspanning. Je bent te gespannen vindt hij. Ik wil wel. De dood loopt niet weg. We gaan naar Javea.

We zitten in Denia in de botsauto's bij gebrek aan een volwassen alternatief. Ik bots tegen Bart. Ik bots nog een keer tegen Bart. En nog een keer,en nog eens! Heerlijk mijn agressie kwijt. Pak an! Onderweg naar zijn moeder kijkt Bart boos. Zestien keer! Ik heb het geteld! Je hebt #$!&! zestien keer tegen me gebotst! Heb je soms een hekel aan me vraagt Bart. Hij maakt een grapje denk ik. Dus niet. Bart is bloedserieus en pisnijdig. Bart toch. Geef die man een lollie.

Terug in Zeist. Ondanks de aanrijdingen ervaar ik de vakantie als positief. Komt vooral omdat ik niet gewend ben buitenlands te reizen. Maar nu ter zake. Ik wil nog steeds dood. Leven zonder Joke heeft nog steeds geen zin. Daar verandert een vakantie niets aan. Ik ga inkopen doen. Muizekorrels.

Ik lees de verpakking. Haaruitval en krampen bij overdosering. Liever niet. De hele dag stuiptrekkend met een muts op zeker. Ik haal op vals recept valium. Heb twee dagen achter elkaar geslapen. Schiet dus ook niet op. Ik wil slapen en niet meer wakker worden.

Zit bij Anneke thuis. Ook zij heeft vroeger een zelfmoordpoging ondernomen. Wie niet. O ja? Met wat dan? Ja dan gebruik je het zeker. Ik moet er niet aan denken. Ik zit vol levenslust. Het leven is verrrukkelijk. Na een lange aarzeling vertelt ze dat ze bij de dierenarts slaapmiddelen haalde voor haar twee grote bouviers die ze niet heeft. Ze zouden zo'n herrie gaan maken gedurende een reis naar Spanje die ze niet zou maken. Die tabletten nam ze in. Tijdig ingrijpen voorkwam een zekere dood. Dat wist Anneke zeker. Bedankt Anneke.

Ik haal slaapmiddelen voor mijn twee onrustige bouviers. Onderweg naar huis neem ik er alvast een paar. Ik begin duizelig te worden en te lopen als een dronkaard. Voel me slaperig. Thuisgekomen neem ik beide potjes slaaptabletten in met water. Ik raak in paniek. Is het wel pijnloos? Van een paar voel ik me al beroerd. Ik fiets angstig en bezopen naar Anneke.

Of ik even boven mag liggen. Voel me zo moe. Anneke vindt het goed. Eenmaal boven kan ik niet slikken. Ik schreeuw naar Anneke. Anneke reageert niet. Ze belt de dokter. Ze had al een vermoeden toen ik binnenkwam.

Dokter Wittkampf vraagt wat ik geslikt heb. Ik geef vaag antwoord. Hij verstaat het niet. Ik raak geïrriteerd. Ziet hij niet dat ik op apegapen lig en nauwelijks kan praten? Hij meet mijn bloeddruk. Nauwelijks aanwezig. Ik raak in een shock. Dag wereld.

Ik word op een brancard via een steile trap door ambulancebroeders naar beneden gebracht. In de verte hoor ik een sirene. Het is de ambulance waar ik in lig. Ik voel niets. Ik hoor alleen maar. In de verte. Ik heb geen pols meer. Ik word beademd. Anneke zit naast me. En voelt zich schuldig.

Word wakker en lig met mijn reet in de zwarte ontlasting. Norit. Het AZU. Intensive Care. Ik moet hier weg. Ik hoor hier niet. Ik haat ziekenhuizen. Voel me al beter. Lig met een TV voor me tussen kreunende,gorgelende,in doodsnood verkerende patiënten naar Dallas te kijken. Weer die psychiater. Hallo doc. Daar was ik weer. Foutje bedankt. Naar de psychiatrische afdeling. Anders gaan we weer gekke dingen doen. Ik overtuig een ieder die het wil horen van mijn plotselinge genezing en mag weg. Bart van R. brengt bonbons. Ik hoop dat je er wat in gedaan hebt Bart. Maar ze smaken goed. Bart is een en al medeleven. Hij heeft Joke's moeder gebeld. Die komt me ophalen. Ik schrik. Wil haar niet met een mislukt zelfmoordgeval confronteren. Heeft het al moeilijk genoeg. Ze is al onderweg.

In de auto naar haar huis durf ik niks te zeggen. Wat valt er te zeggen. Thuis neemt ze me apart. Doet me beloven dat ik het nooit meer zal doen. Ik huil. Ik hou van deze mensen. Wil ze geen verdriet doen. Dat hebben ze al genoeg.

Ik bezoek Joke's moeder regelmatig en het doet me goed. Het liefst heb ik het alleen maar over Joke. Maar ieder heeft zijn eigen verwerkingsproces. De familie van Joke probeert langzaam tot de orde van de dag te geraken. Iets wat ik moeilijk kan. Om hun verwerking niet te verstoren kom ik steeds minder. Stuur wel wekelijks een kaartje. Ik voel herkenning bij Joke's familie. Ze kennen dezelfde Joke als ik. Ik hoef niets uit te leggen. Ze kennen mijn verdriet. Het wordt door hun gedeeld.

Ben in geestelijke nood. Wil praten over Joke. Meteen. Ik vraag het Leger des Heils of ze praatpalen hebben. Hebben ze. Majoor Krommenhoek. Ik praat hem de oren van zijn hoofd. Hoe moeilijk het is. De majoor knikt. Hoe het nu verder moet. De majoor knikt. Heeft eigenlijk weinig tijd. Maar het kan nog wel een kwartiertje. Ga door. Ik knik.

Het gevoel blijft. Het overheerst alles. Mijn hele leven lijkt in de ban van het beëindigen ervan. Ik ga naar de dump en koop een luchtdrukpistool.

Ik zit op bed en bid tot God om me te vergeven voor wat ik op het punt sta te doen. Het pistool richt ik op mijn hoofd. Ik durf niet. Het ontladen van de spanning uit zich in een schot in de muur. Nu of nooit denk ik. Ik richt weer op mijn hoofd en haal de trekker over. Ik voel een stekende pijn in mijn hoofd. Mijn haren zijn nat van het bloed. Afgeketst denk ik. Ik leg het pistool neer,veeg mijn haren af aan een handdoek en haal een frisse neus. Alsof er niets gebeurd is.

Schrik me rot. Er ligt een briefje op bed. Naast het pistool en de bebloede handdoek. Of ik vanavond kom eten. Afzender Monique,de zus van Joke. Aan tafel bij de familie S. Vertel een vaag verhaal over het per ongeluk afgaan van het pistool. Men maakte zich al ongerust. Don't worry jongens. Pistolen Paultje leeft nog. Alleen niet van harte.

Dan maar paracetamol. Als je er maar genoeg van naar binnenwerkt lees ik in een medische wegwijzer. Uitproberen dan maar. Ik kom wegens misselijkheid niet verder dan drie pakjes. Duizelig. Alsof ik in een andere wereld leef. Waar is de aarde? Waar is de EHBO? Raak weer in paniek. Waarom is het zo moeilijk symptoomvrij dood te gaan?

Fietsen naar de Eerste Hulp. Er is nog een wachtende voor u. Iemand die een ongeluk met een surfplank heeft gehad. Kan ik me niets bij voorstellen. Ik wacht. Drie kwartier. Krijg het steeds benauwder. Eindelijk. Ben aan de beurt. Maag leeg pompen. Heb ik een abonnement op. Is eigenlijk al te lang geleden om nog effectief te kunnen zijn. Maar ja,standaardprocedure. Weer Intensive Care. Drie kwartier wachtkamer en dan alsnog IC? Zo slecht voel ik me nou ook weer niet. Moet. Lever kan aangetast zijn. Drie verpleegsters zoeken een kwartier vergeefs naar een ader voor het infuus. Hebbes. Gefeliciteerd.

Probeer te slapen. Gaat niet. Ligt iemand te snurken. Ik bel. Zoemer gaat. Verpleger komt langs. Ik wil weg. Voel me beter. Zie het weer zonnig in. Heb nog een héél leven voor me. Leef nog lang en gelukkig. Mag niet weg. Psychiater komt morgen. Trouwens de lever kan aangetast zijn. Bel weer. Wat nou weer? Wil nog steeds weg. Schijt aan me lever. Haal dat infuus eruit of ik doe het zelf. Ik moet het zelf doen. Het bloed spuit uit de ader. Vraag een pleister. Of moet ik soms doodbloeden?Ik krijg een pleister. Weer een kans voorbij laten gaan. Had mezelf dood kunnen laten bloeden. Oen. Ik sta op en wil de ziekenzaal verlaten. Of ik nog even wil tekenen dat ik op eigen risico vertrek. Natuurlijk mijne heren. Bedankt en tot ziens. Ik haat ziekenhuizen. En mijn lever hield het uit.

Ik geef het voorlopig op. Kan niets meer vinden. Heb wel gelezen dat er in appelpitten blauwzuur zit. Blauwzuur gaat heel snel. Binnen seconden. Maar dan moet je wel een kruiwagen vol appelpitten consumeren. Als ik dan niet in een appelboom verander dan weet ik het niet meer. Ik ga weer werken. Het Kringloopcentrum.

Ben bij Anneke op bezoek. Bart van de Kringloop staat de ganse avond buiten verdekt opgesteld door het raam te kijken hoor ik later. Dacht dat we zoenden. Dat we een geheime relatie hebben. Bart is namelijk verliefd op Anneke. Die in de vijftig is. Tuurlijk Bart. Vertel je het niet door? En kom je op de bruiloft? Paranoide op zijn toppunt.

Wil me ontspannen. Huur een video en kijk een weekend non-stop naar B-films. Inspannen om te ontspannen. Tot de clichés mijn strot uitkomen.

Röntgenfoto wegens kaakklachten. Er blijkt een kogeltje in mijn hoofd te zitten. Vlak onder de huid. Ui t een luchtdrukpistool. Half jaar mee rondgelopen. Alleen pijnlijk als ik er op drukte. Moet al mijn fantasie gebruiken om dit te verklaren. Dat ik in Vietnam gevochten heb probeer ik. Maar ze zullen het wel weten. Ben vaste klant in het ziekenhuis. Krijg het kogeltje mee als souvenir. Voor de veteranenclub.

Broer Marcel verschijnt. Toont totaal geen begrip voor het verlies van Joke. Bij hem thuis maakt hij zich druk om schoenen die ik leuk vindt,en van hem zijn. Denkt dat ik de schoenen wil claimen. Voelt zich misbruikt. Het contact wordt afgebroken. Ben teleurgesteld in hem. Is niet langer mijn held. En zo mooi waren die schoenen ook weer niet.

Tijdens voetbal Monique leren kennen. Leuk meisje. Komt elke keer kijken als ik voetbal. Probeer indruk te maken. Scoor regelmatig. In eigen doel, dat wel.

Ik vraag Monique of ze meegaat naar de film. Ze is enthousiast. Het is nu anderhalf jaar geleden dat Joke stierf. Geen dag voorbij gegaan zonder dat ik aan haar dacht. Monique's stem lijkt op die van Joke. Kan met haar over Joke praten. We gaan om met elkaar. Ik raak iets van mijn depressiviteit kwijt.

Monique komt bij me wonen. Ze houdt het niet uit bij haar ouders. Ze heeft begrip voor het feit dat Joke een plaats in mijn hart blijft houden. En dat ik haar foto in de kamer hou. Ook ga ik af en toe nog naar haar graf. Om zachtjes te praten. Dat ik nog van haar hou.

Monique heeft begrip. Luistert goed. Ik zoek meer herkenningspunten tussen haar en Joke. Haar lach lijkt er wat op. Ze is echter,in tegenstelling tot Joke erg simpel van geest. Ik geef de vergelijking op.

We gaan verhuizen. Neem twee katjes. Monique heeft net als Joke een vakantie gepland vóór ze mij leerde kennen met haar familie naar Spanje. Ik werk in een lampenfabriek. Bij gebrek aan geschoold personeel kan ik als constructiebankwerker aan de slag. Totaal geen kaas van gegeten. Heeft u een lamp bij Hala aangeschaft die u bij het aanklikken volledig onder stroom zet alvorens te ontploffen dan weet u wie daar verantwoordelijk voor is. Toch nog twee maanden volgehouden. Tot men mijn klungeligheid opmerkt en het als koffiepraat gebruikt. De sfeer is ziek. Dag lampenfabriek.

Ik ga bij Brilmij in Soesterberg werken. Ben daar verantwoordelijk voor de uitvoer van goederen van alle filialen in de Benelux en Duitsland. Klinkt mooi. Betaalt slecht.

Mijn werkvloer bevindt zich voor het kantoor van de Grote Baas, die zo een goed overzicht heeft van mijn werklust. Of gebrek aan.

Ik ben een harde werker, gedisciplineerd en met oog voor detail. Als ie kijkt dan. En omdat ie vaak afwezig is kan ik achterstallige slaap inhalen,ook nuttig.

Monique komt terug uit Spanje. Wat heeft ze genoten. Ze heeft de playbackshow gewonnen. Do that to me one more time van Captain en Tennille. Thuis draait ze vaak de video-opname van dit gebeuren. Ze geniet van haar succes. Wel vaak. Ze spoelt terug en kijkt opnieuw. One more time. Tot ik om genade vraag.

Half jaar later. Ik kom thuis. Monique triest op de bank. Ze heeft schokkend nieuws. Op vakantie in Spanje is ze verkracht. Na de playbackshow. Ze komt net van de politie waar ze aangifte heeft gedaan. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik lees de verklaring van haar aangifte. Vastgebonden en verkracht. In hetzelfde hotel als waar ze met haar ouders verbleef. In het appartement van de dader. Toen de jongen aan zijn gerief kwam en nog een keer wilde vroeg Monique of dat wel zo snel alweer kon. Wat een vraag! Kun je alweer? Ja hoor. Heb karnemelk gedronken. Do that to me one more time. Krijgt opeens een andere betekenis. De dader heeft de playbackshow gevolgd en vatte de tekst schijnbaar letterlijk op. Na de second time gaat hij weg. Monique blijft in zijn kamer om een bad te nemen. Ho. Hier klopt iets niet. Even terug lezen. Het staat er echt. Om een bad te nemen. In zijn kamer. Ren je dan niet als de duvel moord en brand schreeuwend weg? Monique niet. Na een verfrissend bad sluipt ze stilletjes naar haar appartement waar haar ouders al slapen. Ze kruipt in bed en doet hetzelfde.

Ik kan er niets aan doen. Ik wil haar geloven. Maar het is zo onlogisch allemaal. Klinkt allemaal zo vrijblijvend. Monique blijft erbij dat ze verkracht is. Haar ouders en broer Marcel geloven er niets van. Monique zwaaide de jongen zelfs nog uit vertelt Marcel. Welja! Als die niet vrijblijvend ge!#$%&! hebben zie je mij spruitjes eten! Misschien wil ze wraak nemen omdat hij na de tweede !"#$%&! meteen wegliep. Misschien wou ze nog wel een keer. Misschien had hij niet genoeg karnemelk gedronken. Monique kwam ook enthousiast terug van vakantie. Draaide vol plezier de video van even tevoren. Kán het dus niet geloven. Monique heeft alleen zijn naam en woonplaats. Moet genoeg zijn.

Hij wordt via de videoband herkend en wordt vastgenomen. Uit Santpoort. Ontkent hevig. Zegt dat Monique uit vrije wil sex met hem had. Wegens gebrek aan bewijs komt hij vrij. Hij vliegt vervolgens naar het bewuste hotel om foto's van het bed te maken. Om te laten zien dat er geen mogelijkheid is iemand eraan vast te binden. Monique blijft erbij. Haar ouders, Marcel en de rest van de wereld ook.

Monique stopt met werken. Geen zin meer. Ik betaal de volle bak. Huur plus eten. Mag het ook zelf klaarmaken. Mag daarnaast ook nog de hele dag werken. Ben ik een bofkont of niet.

Geslaagd! Ik had al een auto en nu ook mijn rijbewijs. Mooi meegenomen. Had me wel bijna verslapen. Reed met een noodgang stoplichten negerend met mijn Ascona naar het CBR. Waar ik op tijd en onschuldig aan mijn succesrit begon. En braaf voor rood stopte.

We leren Marjon de buurvrouw kennen. Een alleraardigste en behulpzame vrouw. Haar man is enkele jaren geleden verongelukt. Viel van een steiger in een rolstoel. Pleegde later zelfmoord. Ze heeft een kind van hem,Manuel. Druk joch. Komt ze weer. Of we nog wasgoed hebben.

Eindelijk weer een film met echte humor. Naked Gun. Als het flauwer dan flauw is wordt het leuk. Monique lacht mee maar op de verkeerde momenten.

Koop een keyboard. Wil me muzikaal bezigen. Ik zoek erkenning voor mijn artistieke talenten maar krijg dat niet van Monique. Die kijkt alleen TV. Goede Tijden Slechte Tijden. Gaat nergens over. Past dus bij Monique. Dirk komt langs. Eén van mijn beste vrienden. En zoveel vrienden heb ik niet. Hij knapt af op Monique. Het gevoel is wederzijds. Dirk komt niet meer langs. Verhuist naar het zuiden. Niet vanwege de kroketten. Jammer. Fijne vent.

Monique heeft weer een opzienbarend verhaal. Ze zou verkracht zijn door haar vader toen ze klein was. Ze kraakt haar ouders af. Haar ouders zijn bijna zwakzinnig te noemen. Simpel,weten het altijd beter en roddelen de hele dag over andermans tekortkomingen. Er komt nauwelijks iemand over de vloer. Bij ons ook niet. Monique en ik hebben gemeen dat we onze vrienden op één hand kunnen tellen. Kennissen zat. Een land vol zowat.

Monique deelt de genadeklap uit. Als klap op de vuurpijl beweert ze vroeger ook nog eens verkracht te zijn door haar ex tezamen met maar liefst vijf andere jongens. Ik word gek. Willen alle mannen die níet met haar naar bed zijn geweest zich melden! Probeer begrip te tonen. Maar het lukt niet. Geloof haar niet. Misschien mijn fout. Wil het misschien niet geloven.

Ik speel op mijn keyboard. Met koptelefoon op,want Monique zit voor de buis en duldt geen herrie. Ze staat op en zegt dat ze gaat slapen. Een half uur later ga ik naar bed en vind een briefje op mijn kussen. Monique is weggelopen. Ze voelt zich door mij verwaarloosd. Ik raak in paniek. Ren naar Marjon. Bel de politie. Het ziekenhuis. Haar ouders. Geen succes. Overdenk mijn tekortkomingen. Voel me vreselijk alleen. Na twee dagen belt ze. Of ze terug mag komen. Natuurlijk. Probeer haar te laten praten. Maar Monique zegt nooit wat ze voelt. Of wat haar dwars ligt. Ze kropt alles op. Tot ze uit elkaar barst. Ik zeg haar dat ze alle ergernissetjes als ze zich vóórdoen eruit moet gooien i.p.v. erna. Dan blijft er theoretisch ook niets hangen en kan er aan het probleem gesleuteld worden. We proberen het. Niets te verliezen. Hooguit mekaar.

Op vakantie dus. Ontspanning. Met de tent naar het zuiden van het land. Monique's familie komt langs. Weg ontspanning. Want oma is grof. Zegt wat ze denkt. En wat ze denkt is niet mis. Monique is afgevallen sinds ze met mij omgaat vindt ze. Monique vindt het onzin. Ik ook. Nee,afgevallen. En dat ligt aan mij. Ik zorg niet goed voor haar. Dag oma. Kom gauw nog eens terug. Maar maak er geen haast mee.

Ik sluit een lening van tweeduizend gulden. Eigenlijk Monique's pakkie an. Ik betaal normaal gesproken de huur en zij het eten. Maar er wordt hier niet normaal gesproken. Monique werkt niet meer. Krijgt dus ook geen lening. Ze belooft het terug te betalen te zijner tijd. Als Napoleon weer binnenvalt.

Op verjaarsvisite bij de grootouders van Monique. Ik moet de volgende ochtend vroeg aan het werk. Dus niet te laat naar huis. Geef aan Monique het daarvoor afgesproken teken. Ik krab aan mijn hoofd. We gaan. Wordt door oma opgevat als zou ik hun niet mogen. Voel me onbegrepen. Maar geef haar ergens gelijk.

Monique raakt zwanger. Ik verheug me erop. Ondanks dat het niet zo lekker loopt. Maar misschien dat een kind de relatie nieuw leven in kan blazen en we hechter worden. En nog lang en gelukkig leefden. Keep dreaming buddy.

Monique loopt weer eens weg. Heeft toch alles weer opgekropt. Heb haar te weinig aandacht gegeven hoor ik van Marjon. Tegen haar praat ze wel. Maar ze wil nooit iets. Ja,de buis. Ze denkt toch niet dat ík de hele avond ga zitten kijken naar de ellende van Arnie & co. Geef me een break! No way. Heb genoeg aan mijn eigen ellende. Laat eerst Napoleon maar binnen vallen.

Feit is dat ik door de gezamenlijke lasten te dragen geen flappen meer heb. En Monique komt er rond voor uit. Geen geld geen goede relatie zegt ze. Ze begint op haar oma te lijken. Grof en recht voor zijn raap. Simpel en gevoelloos. Oma's trots.

Monique zit na een lange speurtocht mijnerzijds doodleuk in de huiskamer. Kan blijkbaar nergens anders heen. Wil niet naar haar ouders en heeft geen vrienden. Dan maar weer voorlopig naar Frans. Toch nog beter dan de goot. In verband met haar zwangerschap probeer ik er alles aan te doen om de scherven van onze relatie te lijmen. Maar Monique geeft me de tube niet aan. Vertelt aan Marjon dat ze nooit met me wil trouwen. Al haar diepste gevoelens vertrouwt ze toe aan Marjon. Die ze weer aan mij doortoevertrouwt. Marjon gaat met de wind mee. Als ik haar iets vertel vertelt ze het aan Monique. Zo leren we elkaar via Marjon kennen. Maar de relatie wordt er niet beter op. Van een relatie is zelfs geen sprake meer.

Monique lapt alles aan haar laars. Heb je de videobanden teruggebracht vraag ik. Ze knikt. Twee weken later kom ik ze verstopt tegen in een klerenkast. Ik betaal een forse boete. Declareren bij Monique is zinloos. Ze heeft geen geld. Ik eigenlijk ook niet. En zonder geld geen relatie.

Monique heeft bijna nooit aan het huishouden deelgenomen. Daar is ze allergisch voor. Krijgt ze puistjes van. Ik heb er nooit zo'n probleem van gemaakt omdat ik eraan gewend was om zelf te koken etc. Wel zwaar als je ernaast ook nog moet werken. Maar de hele dag kroketten uit de muur trekken lijkt me ook niks. Krijg je nog meer puistjes van. Dan maar weer koken. Nu Monique zwanger is heeft ze helemaal een excuus om het huishouden aan butler Frans over te laten. Ze zit chagrijnig op de bank te roken als een schoorsteen. Kind mag meeroken. Ik zoek ontspanning met Monty van mijn werk. Biljartje leggen in het café. Of dammen met Abdul. Alles liever dan een potje meechagrijnen met Monique. Me neus! Dag schat. Laat de afwas maar staan. En pas op voor puistjes.

Ik leer Natasja kennen. De ex van Marcel,de broer van mevrouw Chagrijn. We gaan wat drinken in het café. We worden verliefd. Jawel. U hoort het goed.

Ik vertel Monique dat ik verliefd ben geworden op Natasja. Monique wordt kwaad. Zoek het dan maar uit roept ze en loopt weg. Ik maak haar duidelijk dat onze relatie op een dood spoor zit. En ze weet het. Ze hoeft van mij echter niet het huis uit. Wel het dak op. Ik wil niet dat ze op straat slaapt. Ze waardeert het gebaar maar maakt er geen gebruik van. Ze vertrekt. Naar haar ouders. Bij gebrek aan beter.

Vertel Natasja dat ik contact wil houden met Monique i.v.m. haar zwangerschap. Ze begrijpt het. Maar is er niet echt blij mee. Monique en Natasja kunnen elkaars bloed wel drinken. Niet doen. Krijg je puistjes van.